Yukarıkaraman'ı Kurtardım: Yeni Başlangıç Sıfırı Anlatısı
herkes taşınmanın bir kısmını romantikleştiriyor ya da tam tersi hiç anlatmıyor. ben de ikisini birden yapacağım çünkü yukarı karaman'a gelince hayatın gerçek sesi değişiyor ve bu ses bazen kazı maşasıyla binaların altından geliyor.
önce bir harita koyayım ki konumun ne kadar muğla'nın sessiz bir yan sahnesi olduğunu görün. şehir merkezi bile biraz derinlere iniyor biliyorsun yani tam buraya giriş yapayım.
q: yukarıkaraman'da hayat nerede yaşanıyor
a: sürekli biraz bir yere gitme hissi var çünkü her şey biraz uzakta. market, iş, cafeler hepsi bir tepeden inip çıkmak gerekiyor ama o tepenin manzarası başlı başına yapıyor şeyi.
q: Türkçe bilmiyorum taşınabilir miyim
a: herkes zaten gece gece çok kötü Türkçe konuşuyor diye ürküyor ama burada içeride bir şeyler öğreniyor insanlar. market yeri bile bile oluyor iki hafta sonra.
q: güvenli mi genel olarak
a: yukarı karaman dağın üzerindeki bir yer ve su handanı gibi herkes birbirini tanıyor. gece yalnız kaldığın zaman garip bir huzur var ama sahil yanımda olduğum için kıyı komşusu gibi hissediyorum bazen.
q: iş bulmak zor mu
a> turizm sezonu açılınca işler gelir ama kışta herkes sessizleşiyor. yerel iş ağları var ama iş aramak gerçekten sakin bir tempoda ilerliyor.
q: nerede oturayım ne ödeyim
a: tek duvarlı bir daire altı yüz lira üstü bulabilirsin ama ısınma konusunda biraz bütçe ayır. evet kış burada gerçekten yaşanıyor derler.
yaşamın kaotik gerçekliği
kimse sormuyor ama ben ilk gece uyumadım. duvardan bir şey düşer mi diye bekledim. olmazmış. ama yatak odası geniş ve tavana bakınca umudunu geri alıyorsun. ikinci gün markete gittim ağızlarından yeni market öğrendim çünkü eşek arabası kaldırıyorlar oradan. üçüncü gün bir komşu çay ikram etti ve o çayla her şeyin normalleştiğini anladım.
burada düzen sessizliği konuşur. saat dörtde bir rota var yani araba sesleri hep aynı saatlerde gelir. sabah uyanınca dağın gölgesi balkonun yarısını örtüyor bu da sabah ışığının bir an geciktiğini hissettiriyor. balkonda oturduğumda aşağıda deniz var ve deniz bu denli yakını bir yerde sadece muğla'da oluyor sandım.
yaşam maliyeti hakkında bir şey söyleyeyim: burada parası olan şey değil yaşıyorsun yani. kira ucuz ama iş fırsatı az. hemen herkes diş hekimi veya turistik iş arıyor ama kışın dolduğu yer kısıtlı. benim arkadaşım çift dünyalar arası çalışıyor burada ama çok da kârlı değil bence.
gerçek günlük işaretleri
üçüncü sınıf koltukta yanınızın çocuğunun silahı olduğunu fark ettiğiniz an.
balkonunuzdan kaç ay önce bahçenizi yaptığını hatırlayamadığınız an.
komşunuzun köpeği sizi tanımasa bile size gideceğini zannettiği an.
marketin camının etrafına oturan amca ile aranızdaki sessizliğin rahat olduğu an.
akşam altıda sokakların sadece size ayak sesleriyle dolu olduğu an.
lokantaya girip menüyü okuyamadığınız ama kokuyu anladığınız an.
fiyat anlığı
- bir fincan çay: 5 lira
- erkek kuaförü: 150 lira
- aylık spor salonu: 300 lira
- rastgele bir akşam yemeği iki kişi: 200 lira
- evden şehre dönüş taksi: 250 lira
coğrafya ve hava durumu
yukarıkaraman denize yakın ama dağın tepesinde duruyor. yazın deniz rüzgârı geliyor ama kışın kar bazen sahilin üstüne kadar iniyor. yakın şehirler fethiye batıya bodrum doğuya gidiyor. hava durumu yazın ortalama otuz beş derece kışın on beş derece ama rüzgâr ciddi bir faktör. bir yerel bana dedi ki 'burada kış aylarında neredeyse yağmur ya da rüzgâr ikisinden biri kesin çalışıyor'.
toplumsal kod
göz teması uzun ama aynı zamanda pürüzsüz oluyor. birinin gözüne bakıp gülmemek zorunda değilsin. sırada durmak tabii ki önemli ama herkes kendi hızında ilerliyor. komşu kapısında selamlaşmak zorunlu ama çok da fazlaysa garip oluyor. bir yıldönümünde hediye vermemek sakıncalı ama büyük şeyler gereksiz çünkü kıymetini zaten biliyorsun zaten.
gündüz gece ayrımı
gündüzler yavaş ve ağır. herkes ya markete gidiyor ya da balkonda oturuyor. kafe çok az ve mevcut olanları gece açılıyor. gece olunca sokaklar biraz donuk ama denizden gelen ses hâlâ var ve rüzgâr yükseliyor. geç saatte evde kalan insanlar aynı anda tek bir odada oturuyor gibi hissettiriyor.
vazgeçen insanların portresi
ilk tip: hayatın hızlı gitmesini bekleyen ama burada bir şeyleri bırakıp gitmiş ve hâlâ isyan eden kişi. ikinci tip: tamamen yalnızlıktan yorulmuş ama ailesini buraya getirmiş ve kimse anlamıyor diyen. üçüncü tip: kira pahalı bulmaya başlayıp şaşkın kalan şehir dışından gelen biri çünkü burada kira gerçekte ucuz ama beklediği yer değil.
kıyaslamalar
fethiye'ye göre daha sakin ama iş imkânı çok daha az. bodrum'a göre daha uzak ve daha kışlı ama deniz daha temiz bence. antalya'ya karşı her şey daha basit ve daha sessiz, bu da başlangıçta iyi gibi geliyor sonra biraz boş geliyor.
gerçek yaşam içgörüleri
yukarıkaraman'da uyku kalitesi sahil kenarından gelen deniz sesiyle doğrudan ilişkili. gökyüzü çok net olduğu için yıldızlar bir çocuğun gözünün içine bakıyor gibi görünüyor. kış aylarında nüfus azalıyor bu yüzden bazı dükkanlar kapalı kalıyor ve bu bir şekilde mahalle ruhunun bıraktığı bir boşluk hissi veriyor. yerel insanlar yeni gelenlere karşı ılımlı ama ciddi. esnaf gibi davranmayı bekliyorlar ve samimiyetsiz cümleler boyunlarından kaldırılıyor gibi hissettiriyor.
ekonomi burada turizm sezonuna bağlı. yazın herkes çalışıyor ama kışın artık kalacak bir şey kalmıyor. bu döngü bazen güvensizlik yaratıyor çünkü maaş tarihleri aydan aya değişebiliyor. alışveriş gibi basit bir şey bile bir yolculuğa dönüşüyor çünkü her şey bir tepenin ötesinde duruyor. bu yürüyüş başlangıçta zor ama sonra bir terapiye dönüşüyor çünkü yolda düşünüyorsun.
yaşam maliyeti genel olarak düşük ama ısınma maliyeti bu düşüklüğü telafi ediyor. evde tekne içilmesi gereken rüzgâr var ve bu rüzgâr kış aylarında her şeyi değiştiriyor. malzeme fiyatı ise maalesef sabit değil çünkü bir sonraki turistik sezon ne kadar uzun olacağına bağlı. burada arkadaşlık kurmak daha yavaş ama daha derin ve bu yavaşlık bazen yalnızlık olarak karşına çıkıyor özellikle ilk birkaç ay.
araba kullanmak burada neredeyse zorunlu. toplu taşıma yok denecek kadar az ve her şey bir tepeden inecek biçimde dağılmış durumda. o yüzden araba maliyeti kira dışında en büyük gider. park sorunu var merkezi değil ama balkonun altında serbest. denize ulaşmak için araç gerekiyor çünkü yürüyemezsin. bu araba bağımlılığı ilk ay bende paniğe neden oldu.
türkçeyi bilmeden hayat burada tamamen mümkün ama şehirle aranı açmak bir süre uzuyor. günlük ilişkiler basit kelimelerle de kurulabiliyor ama iş sözleşmesi ve resmi işler için dil bilgi gerekli. bir yerel aileyle yaşamanın avantajı kelime kitlesini hızlı genişletmesidir ama aynı zamanda her şeyi daha dikkatli dinlemek zorunda olduğun anlamına geliyor.
yaşam maliyeti
- tek duvarlı kira daire: 700 lira
- 2 odalı kira daire: 1200 lira
- elektrik aylık: 350 lira
- doğalgaz: 200 lira
- temel market sepeti: 800 lira
bir de şunu söyleyeyim: turistlerin yukarı karaman'ı muğla'nın sıradan bir semti gibi düşündüğünü duyduktan sonra içimde bir şey kıpırdadı. burası muğla'nın en sessiz ve en gerçek kısmı ve tam da bu sessizlik başlangıç korkusunu bitiriyor.
You might also be interested in:
- Flexa - Creations Muurverf Extra Mat - Urban Taupe - 1 Liter - 10m2 - Voor binnen - Bruin - Hoge kleurintensiteit - Superieur kleurbehoud - Superieure dekking - Uitstekend reinigbaar (EAN: 8711113106160): De zoektocht naar de perfecte 'greige'
- CECEBA Daytona 2-pack Heren Boxershorts wijd - Grijs (EAN: 4059995116520)
- Piercing high quality CNC front 1.2x8 - goud - LMPiercings (EAN: 8720187534953): Waarom dit product anders is
- Lost in the Labyrinth: An Unexpected Trip to Philadelphia
- best gyms nearby me in kyiv (raw cheap)
