luks ile bütçeli mahalleler arasında Lyon karışıklığı

{
"title": "luks ile bütçeli mahalleler arasında Lyon karışıklığı",
"body": "

başlangıçta su bardağı ter döker gibi sıcak olur sonra rüzgar presqu'île kıyısından eserken dudaklar kurur beni anı ya da meşguliyet diye bir planım yok sadece gecenin içinden çıkıp tekrar girmek için duruyorum Lyon her şeyi bir kenara atıp ısrarla ses çıkarır.

haritada belirtmediğimiz mahalleler var çünkü gerçek para orada dolaşır belki de belirsizlik pahalıdır belki de uyumsuzluk ucuzdur kimse umursamaz çünkü iş günü bitip kapılar kapanınca kimse bakmaz kimseye.

Q: luks bölgelerde güvenlik nasıl hissettirilir
A: düğme kapı ve kamera çoğudur gece yürüyüşü konfor verirken camların parlaklığı sokağı daha yönetilebilir kılar ama insanların gözü kapı arkasına kadar bakmaz.

Q: bütçeli alanlarda yaşam ne gibi boşluklar bırakır
A: asansör sadece ilk katta durur o da tutarsız olur bina yaşıyla ter olur çatılar ara sıra su taşır ama fiyatı neyse o kadar özgür kalırsınız.

Q: mevcut iş piyasası bölgeye göre nasıl bölünür
A: belediye ve sağlık sektörü kalabalıktır ticaret genişler ama uzak ilçelerde sabah saatleri hızla tükenir güneydeki fabrikalar ise geceye kayar.

presqu'île gibi yerlerde kafe kapılarını itmek neredeyse bir ritimle olur çay fıskiyeyi kırar duvardaki silüetler sana peygamberlik yapmaz sadece geç kalınmış bir işi gösterir akşam ışıkları su üzerinde kopar güneyden gelen rüzgar saçları birbirine geçirir ben de aklımı sıfırlayıp yeniden kurarım bakarım yarın nasıl açılır bu şehir.

6. birinci croix-rousse merdivenleri nefes emer insanlar geçerken adım sesini duyarsın ama kimse durmaz sadece yukarı bakar aşağıdaki sis ise gün boyu emilir sonra gece tekrar çıkar ama farkında değilsin bu süreç sadece bir yorulmadır.

birincroix-rousse merdivenleri nefes alır insanoğlu yokuşlarda kaymaz ama dikkat etmez çünkü önce kendini bulursun sonra rotanı güney sarmalında bir fabrikaya benzetirsin gece iş ışığı kapandığında orada kalmış bir izdir içgüdüyle dönüp aşağı inenler zaten farklı bir dünyada yaşar.

presqu'île kalabalıktan sıyrılır saat 21:00 sonra kapı çift kapanır camlar karanlığı içerisine alır ama sesler kalır tıpkı unutulmuş bir telefon gibi titremler sonra sabaha kadar rüzgar sesi büyür ama insanların içi huzur bulur çünkü artık kimseye söz vermeleri gerekmez.

belleği sarsan küçük gerçekler vardır her gün farklı birinin çantası kırılır sesi belirsizdir kimse dönmez ama herkes durur bakar o an için aynı duyguyu paylaşırlar sonra yoluna giderler çünkü zaman çok önemlidir ama kimse paraya çevirmez.

iş günü sonrası terk edilen otobüs durağında kılıf sesi yükselir telefonun içinden kimse çıkmaz sadece ışık parlar ve insanlar birbirine bakmaz çünkü saygı odaktır ama aslında uzaklaşmanın ön hazırlığıdır bu ritüeller sadece Lyon için değil tüm iç şehirler içindir ama burada daha yüksek sesle olur.

biri gece geç saatlerde kapı çaldı dememiş ama öyle hissettirdi ses duvarları delip içeri girdi ben de aklıma geldi belki bir gün benim kapıma da gelir ama ben açmayacağım çünkü içimdeki alarm çalar sesi dışarıdakinden daha ağırdır.

belediyenin yeni projesi bina cephesini sarar ama insanların gözü altta kalmıştır çünkü üstteki pencereler hala eski gibidir bu durum ekonomi ile estetik arasındaki silkinmeyi gösterir ki bu silkinme de bedava değildir sadece fatura bir başkasına gider.

güneydeki eski imarathane duvarlarında çatlaklar büyür her yıl önce bir çizgi sonra bir delik sonra da içeri girecek bir an olur bu an sadece fiziksel değildir aynı zamanda bir yaşam tarzının yavaşça kaybolduğunu bildirir.

saat 08:00 itibarıyla kavurucu güneş huzmeleri yakar ve insanlar burnundan su sıçrıtıyor ama kimse endişe etmiyor çünkü güneydeki sıcaklık bir şovdur ve herkes izleyicidir sadece ben arka sokağa kaçıp gölgede bir şeyler düşünmek isterim.

presqu'île'deki yüksek gelirli evlerde pencereler çoğaltılmış gibi görünür çift veya üç kat cam sesi durdurmuştur güvenlik dediğimiz şey kapıdaki kilittir ancak dışarıdaki sessizlik içteki gürültüyü besler çünkü insan unutulmaz bir şey arayışındadır.

alt katlarda ise eski market kapıları yıllar önce kapatılmıştı ama izler hala zeminlerde vardır ayak izleri paslı zemine karışmıştır ve her gün bir yeni kişi geçerken o izleri tekrarlar ama farkında değildir kendi adımlarının geçmişi taşıdığını.

luks mahallelerde asansörler hızlıdır ama zaman daha hızlıdır hissedilen hız aslında bir yorgunluktur binanın dışına çıktığında nefes almak zorlaşır çünkü hava yoğun bir beklentinin içindedir ama gerçek şu ki hiçbir şey beklemiyordur sen bekliyorsun sadece.

bellek odaklı çalışmak istediğimde kapıyı kilitlerim içeri giren tek ses postanın kapısını açmasıdır kimse gelmez çünkü bu mahallede herkes kendi yoluna gitmiştir bu da özgürlüğün ucundaki bir yalnızlıktır ama benim için ideal bir durumdur.

çarşamba günü pazarda et standında bir adam bana tavsiye verdi ama sesi çatıda yankılanıyordu sonra bıraktım çünkü tavsiye yerine gerçek bir bilgi istiyordum ama o da yoktu sadece bir gürültü vardı ve gitmesi gerekiyordu.

saat 22:00 sonrası belediye ışıkları kısılır ama sokağın kendi ışıkları yanar restoranların içinden sızacak kadar parlak ama dışarıdan bakarsan karanlık bir kutudur içtenliği arayanlar için ideal bir gizli mekandır.

presqu'île'nin güney ucunda esinti her zaman denizden geliyormuş gibi hissettirir ama deniz yoktur sadece bir nehirdir ve bu nehir zaman zaman öfkelenir su taşır ama insanlar alışmıştır çünkü taşıdığı şeyler hep aynıdır.

içeriden dışarıya bakmak camların üzerindeki tozu gösterir aylar sonra temizleme günü gelir ama o gün insanlar daha da içe kapanır çünkü dışarıdaki dünyanın da tozlu olduğunu hatırlarlar ve konforlarını sevmeye devam ederler.

her gün saat 12:30 civarı bir kadın ofisten çıkıp bacağına yaslanır gökyüzüne bakar ama sadece birkaç saniyedir sonra tekrar hızlanır hayat çok kısadır ama Lyon'da daha da kısadır çünkü herkes koşar ama neden koştuğunu bilmez.

presqu'île'nin dış hatları sabittir ama içeri girdikçe şekil değiştirir köşelerde dolanır sana kapıları gösterir ama hiçbir kapı arkası senin için ayrılmamıştır sadece bir yerdir ve o da seni beklemez.

bir gün araba sesi yükseldi sonra da düştü kapı çaldı ama kimse açmadı çünkü içteki güvenlik duvarı kalınlığı anlamına gelir ve o an için herkes kendi evinde olduğunu düşündü ama sesler duvarları deler her zaman.

presqu'île'nin güney ucu sabah serinliği birazcık soluk olur çünkü güneş doğudan gelir ama ışıklar batıya bükülür ve seni sarsar bir anda uyarsın ama gerçek uyandırıcı değildir sadece bir alarmdır.

belleği sarsan küçük gerçekler vardır kapıdaki çizikler eski bir yaşamı anlatır ama sen yeni bir yaşam kurmaya çalıştığında o çizikler seni geriye çekmek ister çünkü bina hafızayı içerisinden çıkarmaz sadece gömülü kalır.

luks ve bütücü alanlar arasındaki fark bazen sadece cam kalınlığıdır bazen de içeride kimse bakmadığı bir çatı katıdır ama asıl fark insanların nasıl yürüdüğüdür hızları ve dikkat dağıtıcılarıdır.

çok fazla düşünmeden geçen bir günün sonunda presqu'île'nin koyu köşelerinde bir şeyler bulabilirsin ama bulduğun şey senin değil geçmişin bir parçasıdır ve sen onu sadece bir anlık zevkle taşırsın sonra bırakırsın çünkü gerçek şu ki hiçbir şey kalıcı değildir.

güneydeki eski fabrikaların önünde sabah güneşi yansıtır ama duvarlar içgüdüyle soyunmuş gibidir zamanın izlerini taşırlar ve insanlar onlara dokunur ama dokunmakla elde edilen sadece bir his vardır geçmişin sıcaklığıdır.

belediye binaları dışarıdan bakınca sıkıcıdır ama içeride sızıntılar vardır çatılar öyleymiş gibi görünür ama içeride bir yaşam var sadece duvara yaslanıp dinlemek gerekir çünkü bina senden daha çok söyler.

presqu'île'de bir kahve içmek bazen sadece sıcaklık değildir bazen de bir ritimdir insanlar içeri girer çıkmaz ama kalıntılar bırakırlar taburlar adeta ve bu tabur seni de etkiler epeyce.

alt katlarda eski market kapıları artık sadece bir hatıradır ama hatıra o kadar güçlüdür ki bazen kapıyı zorla açar gibisin ama elin hiçbir şey tutmaz sadece bir havayı yakalarsın ve bu hava seni dışarı götürür.

saat 19:00 civarı belediye ışıkları yanar ama sokağın kendi temposu değişmez insanlar hala yavaşlar ama acele etmezler çünkü akşam yemeği bir yarış değildir sadece bir sürekliliktir ve bu süreklilik Lyon'da daha yumuşaktır.

notre-dame de fourviere uzaktan bakınca bir zirvedir ama içeriden bakınca bir sığındırdır çatılar sana korunma hissettirir ama gerçek koruma içten gelir dışarıdan gelmez ve bu durum insanı yorar çünkü dışarı sadece bir görünümdür.

presqu'île'nin kuzey ucu sabaha karşı durur ama güney ucu batıya yaslanır bu yüzden günün iki farklı yüzü vardır amu insanlar genellikle sadece birini görür diğerini görmez çünkü dikkatleri dağıtımdır.

çok geç olmadan bir araba sesi yükseldi sonra da hızla uzaklaştı kapı çaldı ama kimse açmadı çünkü içteki duvar kalınlığı anlamına gelir ve o an için herkes kendi evinde olduğunu düşünmek yeterlidir.

notre-dame de fourviere'nin önündeki merdivenler aşılsa da insanlar hala yukarı çıkar çünkü sadece bir yol değildir aynı zamanda bir ritimdir ve bu ritim insanı dışarıya açar ama içerideki gürültüyü susturmaz.

güneydeki eski imarathane duvarları her yıl incelir çünkü rüzgar sabırsızdır ama insanlar sabırlıdır çünkü bina yaşlandıkça içeri girmek daha zordur ve bu zorluk onları dışarı iterek korur.

presqu'île'de bir yürüyüşe çıkmak bazen sadece hareket değildir bazen de bir kaçamaktır ama kaçtığın şey senin kendi içindeki gürültüdür çünkü dışarıdaki her şey çok daha sakin görünür.

sadece birkaç günde presqu'île çevresinde yürümek bile sana insanların ne kadar farklı ritimler içinde yaşadığını gösterir çünkü her mahallede zaman farklı bir hızla akıp gidiyor ama aslında herkes aynı mekanda sadece yönleri farklıdır.

luks binaların önünde park eden arabalar her zaman yeni bir soru çıkarır çünkü kimin oldukları belli olur ama kimin kullandığı bilinmez bu da mahalledeki güvensizliğin en sessiz şeklidir aslında herkes kendi içinde bir sır taşır.

bütçeli mahallelerde marketler sabah erken açar çünkü insanlar erken kalkar ama mal taşıyan taşıyıcıların eli yorgundur sırtları yorar ama fiyat her zaman gözü kamaştırır çünkü ucu çift olan her şey oradadır ve bu seni rahatsız eder zamanla.

presqu'île'de bir turist kalemini yerde bulursa önce çöp kutusuna bakmaz direk cebine atar çünkü herkesin fazladanı vardır ama senin fazladan olmayabilir bu yüzden mahallede dolaşırken sürekli eksik bir hisler çünkü kimse yeterli olmamış gibi durur.

akşam yemeği için bir restorana girdiğinde menüde sadece isimler vardır resim yok fiyatlar yüzpul civarı ama servis o kadar hızlı gelir ki yemek yiyemezsin sadece insanları seyredersin ve bu da bir çeşit zevktir belki de.

bütçeli bir evin penceresinden bakarken komşunun içeri giren seslerini duyarsın çünkü duvarlar kalın değildir ama sen de içeri giremezsin çünkü kapı sana özeldir bu durum seni hem özgür bırakır hem de yalnız hissettirir çünkü kimse kapına gelmez.

luks bölgelerde hissedilen temel farklılık, cam kalınlığı ve içeri giren seslerin olmamasıdır çünkü çift veya üç kat cam ses dalgacıklarını tüketir ama dışarıda hissedilen sessizlik içteki gürültüyü besler çünkü insan unutulmaz bir şey arayışındadır.

bütçeli mahallelerde sabahın erken saatlerinde marketlerin kapısı açıldığında ilk gelen müşterinin adımı olur çünkü herkes birbirini tanır ama bu yakınlık sadece dışarıdan bakıldığında samimi görünür içeride aslında herkes kendi işine bakar.

presqu'île'de akşam üzeri bir kafe terasinda oturduğunda yanına gelen rüzgar saçlarını birbirine geçirir ama insanların yüzleri güneşi hatırlatıyormuş gibi parlak olur sen de onlara bakıp kendi gününü hatırlarsın ama hiçbir şey hatırlamazsın çünkü zaman çok hızlı geçer.

güneydeki eski imarathane duvarları her yıl incelir çünkü rüzgar sabırsızdır ama insanlar sabırlıdır çünkü bina yaşandıkça içeri girmek daha zordur ve bu zorluk onları dışarı iterek korur.

çok fazla düşünmeden geçen bir günün sonunda presqu'île'nin koyu köşelerinde bir şeyler bulabilirsin ama bulduğun şey senin değil geçmişin bir parçasıdır ve sen onu sadece bir anlık zevkle taşırsın sonra bırakırsin çünkü gerçek şu ki hiçbir şey kalıcı değildir.

presqu'île'de bir yürüyüşe çıkmak bazen sadece hareket değildir bazen de bir kaçamadır ama kaçtığın şey senin kendi içindeki gürültüdür çünkü dışarıdaki her şey çok daha sakin görünür.

bütçeli mahallelerde sabahın

luks ile bütçeli mahalleler arasında Lyon karışıklığı

About the author: Topiclo Admin

Comments (0)

Join the conversation

Comments (0)

Join the conversation