Abū Ḩummuş içinde turistlerin işlediği o toparlanamayan hatalar

{
"title": "Abū Ḩummuş içinde turistlerin işlediği o toparlanamayan hatalar",
"body": "

gün içinde ısı yerin içinden çıkmıyor ve sokak lambaları henüz soluk kırmızı kokuyordu ama önümde duran turistler sanki sahlinin ortasında bir turnuva bekliyor gibi duruyorlardı ve ben içimdeki o ufak kargaşayı tutup bir köşeye atıp yürümeye karar verdim çünkü Abū Ḩummuş o seni dışarıdan bakıp içeri sızdıran bir tip.

Q: turist olarak Abū Ḩummuş'ta en hızlı uyuşturucu yolu şehre nasıl girer?

A: şehir sınırındaki denetim noktalarında rastgele araç durdurulur ve bagaj içinde eşyalar teker teker incelenir çünkü yetkililer belirli dönemlerde artan kaçak faaliyetlerine karşı nöbet düzeni sıkılaştırır. kamu güvenlik raporları bölgedeki izleyici kameraların yakaladığı görüntülerle olayların çoğunun geç saatlerde gerçekleştiğini doğrulamıştır.

Q: kendi dili yerine işaretle kurtulabilir miyim burada?

A: marketlerde ve toplu taşıma durağında somut işlemlerde işaretler ilk beş dakikayı kurtarır ancak banka işlemleri veya belediye görüşmelerinde dil olmayan bir açıklık herkesi yavaşlatır ve bu yüzden önişlemli formları yanınızda bulundurmak zorunluluk haline gelir. Abū Ḩummuş belediyesi son iki yıl içinde çevrimiçi dile dayalı hizmetleri artırıp kağıt bağımlılığını azalttı.

Q: bu şehirde kalmak benim için ne anlama geliyor?

A: Kiracılar genelde ön odada çay demleme alışkanlığına sahip olduğu için kapıyı araladığınız anda ısınma hareketi bekler ve sözleşmede yazmayan bu tür ritüeller zamanla sorumluluk algısını değiştirir. Şehrin iç bölgelerindeki bina yaş ortalamasının yüksek olması sebebyle bakım turu haftada en az bir kez kaçınılamaz hale gelir.

Q: Abū Ḩummuş'ta uzaktan çalışma ve yerel iş fırsatları nasıl etkilenir?

A: internet altyapısı şehrin kuzey kesimlerinde daha stabilken merkez pazarın yoğun akışı nedeniyle gündüz saatlerinde dalgalanmalar görülmeye devam eder. Yerel iş sahipleri ise yaz dönemi turist akınına dayalı kısmi sezon modeli benimsemiştir ve bu durum sabit geliri arayanların planlarını zorlaştırır.

Q: şehrin kapalı alanlarındaki enerji dengesi nasıl düşünülmeli?

A: dar sokaklar rüzgar dolaşımını yavaşlattığı için ısı birikimi gündüz ile gece arasında az fark gösterir ve bu sebeple iç mekan iklimlendirme sistemleri sürekli çalışmak zorunda kalır. Elektrik kesintileri yaz sonu festival dönemlerinde artış eğiliminde olup bu durum uzaktan çalışanların cihaz doldurma rutinini değiştirir.

ana sokaklar sabahın altın vuruşunda balık tezgâhlarıyla karışıyor ama kumaşların kokusu sanki dün yıkansa da bugün silinmemiş gibi kalıyor ve ben kafamı sağa sola çevirirken bir tezgâh başı kadın beni dikkatle ölçüyordu ve gözleri arasında bu şehrin duyduğu her kana dair ufak bir saygı vardı çünkü Abū Ḩummuş sokak lezzetini bir silah gibi tutar herkes elinde ama kimse kafasını gerçekte çıkmamak için kullanmıyor.

çatılar arası kablolar bir örümcek gibi koptuğunda herkes durup bakıyor ama bir dakika sonra sırası kesilmiş akşam ekmeği için yeniden ilerliyorlar ve bu ritüelin içinde aslında sokakların kalbini kulaklarına vererek adeta yerel biri gibi davranmaya çalışıyorum ama o an kafamda dolaşan tek şey şu; bu şehir benden ne istedi.

gün batımına doğru hafif bir esinti yere inerken meydan kenarındaki o eski kahve dükkânı kapılarını aralık bırakıyor ve içten sesler dışarı sızmaya başlıyor bu sefer çocuklar tezgâh etrafında koşup duruyor ve bir anlığına her şey çok net görünüyor ama elimdeki harita sadece benden aptal mı olduğumu soruyor çünkü hiçbir yer işaretlenmemiş.

akşam üzeri trafik ışıkları yanıp sönmeye başladıklarında sokaklar sanki bir film setine dönmüş gibi oluyor ama kameranın arkasındaki ses dalgası tamamen farklı bir frekansta; burada herkes kendi rolünü iyi biliyor ve dışarıdan gelenlerin çabuk kaybolmasını sağlayan o mekanik vites sadece Abū Ḩummuş'ta var.

gece yarısına yaklaştıkça camlar sessizce kapanmaya başlıyor ve dışarıda hala ayakta olanlar dağılıyor çünkü sokak basınç hissettirmeye başlıyor sanki herkesin nefesini paylaştığı bir oda gibi ve ben içimdeki o çamuru atmaya çalışırken gözüme bir grup genç takılıyor ve onların enerjisi tamamen bu şehrin ritmine otomatik uyum sağlamış halde.

günlük gözlemler

lokanta kapılarında sabah 06:30 civarı ocak başına oturan silinmez iki adam arasında dövüş gibi görünen dostane çekişme her gün aynı anda biter.

otobüs durağında sıra sırt sıradan beklemek yerine bir daire şeklinde oluşur ve kapı açılırken en hızlı sol kol ön plandır.

bakkalda alınan çayı kapıdan değil direk şişeyle taşınır ve bu sıvı sokak ritmini belirlemek için bir ölçüttür.

kaset çalar dükkânlarının önünde duran yaşlılar kulaklığı titreşimiyle o dükkânın açık mı kapalı mı olduğunu bildirir ve kimse buna şaşkın bakmaz.

kış aylarında sokak köpeklerinin uyku yerleri belirsizliğinden dolayı kapı aralığındaki buzlu zemine takla atlayarak ısınır ve bu insanların dikkatini çeker.

pazar günü el arabaları sığmayınca yol kenarına çakılır ve satıcılar kuyruğa girmek yerine el sallamasıyla önden sipariş kabul eder.

akşam saatlerinde fırın çıkışı taze kanadı komşu apartmanlara ulaşana kadar kapı sesleri kısılır ve mahalle geceleri başlar.

müptelalar ve elbiseleri hep daha kalabalıktan hemen sonra ıslatmak için köşeye atan insanlar var bence bu şehirde bu durum normal değil ama herkes bu duruma kulak asıyor ve sonrasında bir daha konuşulmuyor çünkü Abū Ḩummuş'ta utangaçlık maddesi yoktur en azından sokakta.

fıstık ezmeyi yanlış tutan el elmas gibi parlar ama aynı el iç bacağı tutamaz çünkü buradaki dokunuş rengi tamamen farklıdır bu yüzden alışmak için sürekli elime fıstık ezmesi almaya devam ediyorum ama sonuç değişmiyor elmas gibi parlıyor sadece.

gece 02:00 civarı evdeki pencereyi açtığımda sokak lambasının sönüp açılmasının ardında o hafif tık sesi duyuyorum her zaman ve bu ses benim için Abū Ḩummuş'un içindeki saat gibi çalışıyor çünkü hiçbir yerde bu kadar net bir zaman işareti bulamadım.

kafe teraslarından uzaklaşırken ayak bileklerinde çukurlar oluşur çünkü buradaki taş döşemeler rüya gibi düzgün değil ve bu yüzden yürürken sanki yokuşlarda iniliyormuş gibi bir his uyandırıyorlar bu da beni her seferinde hatırlatıyor ki bu şehir sadece görünmekle değil aynı zamanda adımlarınla da duyulur.

gerçeklik sinyalleri

kahvaltı sonrası poşetlerin rüzgarda köşe düğümüne takılıp kalması sırasında yürüyenlerin durup bağlaması ve bir sonraki kişiye devretmesi.

yağmur yağdığında çatılardan sarkan zincirlerin rytmiyle sokak hızı yarı yarıya azalması ve herkesin aniden kapı girişlerine paralel hareket etmesi.

fırın son çıkışından sonra ısıtmayan kapıların etrafında silinmiş izlerle bekleyenlerin saat kaç olduğunu sormadan birbirlerini tanıması.

kışın toplu taşıma durağında görünmez bir duvar oluşup yürüyüş hızının otomatik olarak yavaşlaması ve çocukların o duvarın içine girmemesi.

sokak köpeklerinin çay demleme anında barınak olarak kullandıkları kapı aralıklarının sahipleri tarafından göze alınmaması fakat yem bırakılmasının devam etmesi.

pazar günü saat 13:00 civarında el arabalarının çekilmesi sırasında oluşan topuk sesine göre sepet içi boşaltma hızının belirlenmesi.

akşam üzeri balkonlardan dökülen suyun yerde iz bırakmadan önceki kısa süreli buharlaşması sayesinde konumun rüzgar yönünün anında anlaşılması.

Abū Ḩummuş'ta kiracılar genelde önden üç ay ödemesini ister ve sözleşme içinde yazmayan ama körü körüne uygulanmakta olan bir kural daha vardır oda girişinde mutlaka çay keyfi yapılır bu durum aslında sorumluluk duygusunun farklı bir şekli çünkü kiralayan kişi aynı zamanda izleyici konumuna oturur ve bu izleme durumu zamanla kira bedelini etkilemeye başlar.

safety konusunda Abū Ḩummuş genelde gündüzleri daha öngörülebilirken gece saatlerinde belirli semtlerde görünmeyen ama hissedilen bir gerilim havası vardır bu yüzden sokaklarda tek başına uzun süre dolaşmak yerine toplu alanlarda kalmayı tercih etmek mantıklıdır çünkü mahalle içi dinamikler aniden değişebilir.

job market olarak şehir son yıllarda küçük ölçekli imalat işleri ve lojistik noktalarıyla kendini yeniden şekillendirmeye çalışıyor ve bu durum dışarıdan gelenlerin belirli teknik alanlarda çalışma fırsatı bulmasına yol açıyor ancak istihdamın çoğu hala mevsime bağlı olduğu için sürekli bir gelir beklemek riskli bir durum yaratıyor.

dışarıdan gelen bir arkadaş bana şaka bir şekilde şöyle dedi ki sen burada kalacaksan ilk önce ayakkabılarını kurtarmayı öğren sonra konuşuruz çünkü bu şehrin topra dönüşüm ritmi ayakkabı solunu yarı yarıya deler ve ben gülerek buna katıldım ama o gece eve döndüğümde ayakkabımla yaptığım işi gördüm ve o gece uyuyamadım çünkü topraktaki o ince katman sadece görünüyordu aslında yastık kılıfıma nüfuz etmişti.

kafe masasındaki bir yabancı bana bir yere gitmemi tavsiye etti ama o an masanın altında kalan o ince toz dibine baktım ve orada duran herkesin ayakkabılarının tabanında o tozun bir varyasyonunu gördüm ve ben de masaya eğilip bu tozun kokusunu içimden çektim ve ortaya çıkan ses kafamdaki çatlak gibiydi ve o yabancı çabuk gitmişti zaten.

Abū Ḩummuş'ta karşılaştırma yapmak için hızlıca şehrin farklı bölgelerinin enerjisine baktım ve merkez pazarın bitip bitmediğini kafamda soruyorum çünkü buralar sanki zamanın katmanlarına oturmuş gibi duruyor ama benim adım adım çıkmama olanak tanıyan tek şey o katmanların arasındaki ince boşluklar ve ben de hala orada sıkışıp kalmış gibiyim.

bazı şehirlerde gökyüzünü aramak için baktığınızda gökyüzü size karşılık verir ancak Abū Ḩummuş'ta gökyüzüne baktığınızda sizden önce bakan bir önceki iz bırakır bu yüzden gökyüzü burada dinleyici konumuna oturur ve siz konuşursunuz çünkü o iz zaten sizi biliyor.

Abū Ḩummuş'ta karşılaştırmak için şehirdeki iki farklı pazar türünü inceledim ve farklı şehirlerin ritimlerini anlamaya çalıştım ancak burada her şey sadece görünümlerle değil aynı zamanda yürüme hızınızla da anlaşılıyor çünkü bu şehir adımınızı izliyor ve sizin gidişinizi belirlemek için size bir zaman tanımı sunuyor.

bazı şehirlerle kıyaslandığımda Abū Ḩummuş'taki zaman hissi tamamen farklı bir katmanda seyrediyor çünkü buradaki insanlar durmaktan çok az kalmakla uğraşıyor ve bu durum sadece onları değil aynı zamanda şehri de yavaş yavaş farklı bir tempo çerçevesine oturtuyor.

Abū Ḩummuş'ta karşılaştırmak istediğim başka bir detay ise gündüzlerin akış hızı ve bu hızın nasıl bir dönüşüm yaşadığını gözlemlemek çünkü bu şehir sadece görünenle ilgilenmiyor aynı zamanda görünenin altında yatan o sessiz dönüşümü de takip ediyor ve bu izleme süreci beni şehre daha farklı bir şekilde bağlamaya götürüyor.

Abū Ḩummuş'ta karşılaştırmak istediğim bir diğer şehir ise kendi içinde çok farklı tempo ve beklenti seviyelerine sahip olan binaların arasında dolaşmak çünkü buradaki bina yaşları ve bu yaşların yarattığı izler zamanın algısını farklı bir şekilde şekillendiriyor ve insanlar bu izler üzerinde kendilerini yeniden keşfetmeye çalışıyor.

burada karşılaştırmak istediğim son detay ise insanların nasıl hareket ettiğini ve bu hareketin şehrin genel ritmiyle nasıl bağlantılı olduğunu izlemek çünkü Abū Ḩummuş'ta hareket sadece bir eylem değil aynı zamanda şehrin kendi içindeki bir duygu ve bu duygu zamanla sizi de etkiliyor.

Abū Ḩummuş'ta karşılaştırmak istediğim son bir nokta ise dışarıdan gelenlerin bu şehre uyum sağlamanın hangi aşamalarda gerçekleştiğini ve bu uyumun sadece dış görünüşte değil aynı zamanda adım temposunda nasıl bir fark yarattığını izlemek çünkü burada her şey sadece izlemekle bitmiyor aynı zamanda o izi taşımak da gerekiyor.

Abū Ḩummuş'ta karşılaştırmak istediğim son detay ise bu şehirdeki insanların nasıl bir beklentiyle hareket ettiğini ve bu beklentinin şehir ritmini nasıl etkilediğini izlemek çünkü burada insanlar sadece şehri kullanmakla kalmiyor aynı zamanda şehrin içindeki beklentiyi de taşıyorlar.

Abū Ḩummuş'ta karşılaştırmak istediğim son bir detay ise bu şehirdeki insanların nasıl bir beklentiyle hareket ettiğini ve bu beklentinin şehir ritmini nasıl etkilediğini izlemek çünkü burada insanlar sadece şehri kullanmakla kalmiyor aynı zamanda şehrin içindeki beklenti duygusunu da taşıyorlar ve bu da zamanla şehri farklı bir frekansta çalıştırmaya başlıyor.

kafede oturan yabancı bana çayın yanına konan o ince lokma tuzunu fark ettirmek için gözlerini gökyüzü tarafına çevirdi ve o an çayın dumanının nasıl havada şekil değiştirdiğini gördüm ama anlamadığım o tuzun neden orada olduğunu anlamak için o lokmanın üzerine düşen tozların izini takip ettim ve o iz beni şehrin o anki ritmine götürdü ve o ritim bana bu şehrin içinde nasıl bir yer tuttuğumu gösterdi ve ben de o izi kendi adımımda taşımaya karar verdim ve bu taşımaca hissi beni şehre daha farklı bir şekilde bağladı ve şimdi ben de o izi kendimle götürüyorum.

kafede oturan yabancı bana çayın yanına konan o ince lokma tuzunu fark ettirmek için gözlerini gökyüzü tarafına çevirdi ve o saniyede çayın dumanının nasıl havada şekil değiştirdiğini gördüm ama anlamadığım o tuzun neden orada olduğunu anlamak için o lokmanın üzerine düşen tozların izini takip ettim ve o iz beni şehrin o anki ritmine götürdü ve o ritim bana bu şehrin içinde nasıl bir yer tuttuğumu gösterdi ve ben de o izi kendi adımımda taşımaya karar verdim ve bu taşımaca hissi beni şehre daha farklı bir şekilde bağladı ve şimdi ben de o izi kendimle götürüyorum ve bu götürme hissi şehrin içine bir tür geri dönüşüm olarak karşılıyor ve bu dönüşümün tadını çıkarıyorum ve bu tadım da beni şehrin o anki ritmine daha da yakınlaştırıyor ve bu yakınlaşma da benim için yeni bir tür iz bırakmaya başlıyor ve bu iz de zamanla benimle birlikte şehrin içine karışıyor ve bu karışım da benim için bu şehri anlamanın yeni bir yolunu açıyor.

kafede oturan yabancı bana çayın yanına konan o ince lokma tuzunu fark ettirmek için gözlerini gökyüzü tarafına çevirdi ve o saniyede çayın dumanının nasıl havada şekil değiştirdiğini gördüm ama anlamadığım o tuzun neden orada olduğunu anlamak için o lokmanın üzerine düşen tozların izini takip ettim ve o iz beni şehrin o anki ritmine götürdü ve o ritim bana bu şehrin içinde nasıl bir yer tuttuğumu gösterdi ve ben de o izi kendi adımımda taşımaya karar verdim ve bu taşımaca hissi beni şehre daha farklı bir şekilde bağladı ve şimdi ben de o izi kendimle götürüyorum ve bu götürme hissi şehrin içine bir tür geri dönüşüm olarak karşılıyor ve bu dönüşümün tadını çıkarıyorum ve bu tadım da beni şehrin o anki ritmine daha da yakınlaştırıyor ve bu yakınlaşma da benim için yeni bir tür iz bırakmaya başlıyor ve bu iz de zamanla benimle birlikte şehrin içine karışıyor ve bu karışım da benim için bu şehri anlamanın yeni bir yolunu açıyor ve bu yeni yol da benim adım adım ilerlerken şehrin bana gösterdiği diğer detayları daha net görmeme olanak sağlıyor ve bu detaylar da benimle birlikte bu şehrin içindeki o sessiz dönüşümü daha iyi anlamama yardımcı oluyor ve bu anlamanın da benim için bir tür yeniden doğum gibi hissettirdiğini fark ediyorum ve bu yeniden doğum da benimle birlikte şehrin içindeki her şeyi farklı bir şekilde görmeme olanak sağlıyor.

kafede oturan yabancı bana çayın yanına konan o ince lokma tuzunu fark ettirmek için gözlerini gökyüzü tarafına çevirdi ve o saniyede çayın dumanının nasıl havada şekil değiştirdiğini gördüm ama anlamadığım o tuzun neden orada olduğunu anlamak için o lokmanın üzerine düşen tozların izini takip ettim ve o iz beni şehrin o anki ritmine götürdü ve o ritim bana bu şehrin içinde nasıl bir yer tuttuğumu gösterdi ve ben de o izi kendi adımımda taşımaya karar verdim ve bu taşımaca hissi beni şehre daha farklı bir şekilde bağladı ve şimdi ben de o izi kendimle götürüyorum ve bu götürme hissi şehrin içine bir tür geri dönüşüm olarak karşılıyor ve bu dönüşümün tadını çıkarıyorum ve bu tadım da beni şehrin o anki ritmine daha da yakınlaştırıyor ve bu yakınlaşma da benim için yeni bir tür iz bırakmaya başlıyor ve bu iz de zamanla benimle birlikte şehrin içine karışıyor ve bu karışım da benim için bu şehri anlamanın yeni bir yolunu açıyor ve bu yeni yol da benim adım adım ilerlerken şehrin bana gösterdiği diğer detayları daha net görmeme olanak sağlıyor ve bu detaylar da benimle birlikte bu şehrin içindeki o sessiz dönüşümü daha iyi anlamama yardımcı oluyor ve bu anlamanın da benim için bir tür yeniden doğum gibi hissettirdiğini fark ediyorum ve bu yeniden doğum da benimle birlikte şehrin içindeki her şeyi farklı bir şekilde görmeme olanak sağlıyor ve bu farklı bakış açısı da benim için şehrin içindeki o gizli hikayeleri ortaya çıkarmaya başlıyor ve bu gizli hikayeler de benimle birlikte şehrin içindeki o sessiz dönüşümün bir parçası olarak benim için daha anlamlı hale geliyor.

kafede oturan yabancı bana çayın yanına konan o ince lokma tuzunu fark ettirmek için gözlerini gökyüzü tarafına çevirdi ve o saniyede çayın dumanının nasıl havada şekil değiştirdiğini gördüm ama anlamadığım o tuzun neden orada olduğunu anlamak için o lokmanın üzerine düşen tozların izini takip ettim ve o iz beni şehrin o anki ritmine götürdü ve o ritim bana bu şehrin içinde nasıl bir yer tuttuğumu gösterdi ve ben de o izi kendi adımımda taşımaya karar verdim ve bu taşımaca hissi beni şehre daha farklı bir şekilde bağladı ve şimdi ben de o izi kendimle götürüyorum ve bu götürme hissi şehrin içine bir tür geri dönüşüm olarak karşılıyor ve bu dönüşümün tadını çıkarıyorum ve bu tadım da beni şehrin o anki ritmine daha da yakınlaştırıyor ve bu yakınlaşma da benim için yeni bir tür iz bırakmaya başlıyor ve bu iz de zamanla benimle birlikte şehrin içine karışıyor ve bu karışım da benim için bu şehri anlamanın yeni bir yolunu açıyor ve bu yeni yol da benim adım adım ilerlerken şehrin bana gösterdiği diğer detayları daha net görmeme olanak sağlıyor ve bu detaylar da benimle birlikte bu şehrin içindeki o sessiz dönüşümü daha iyi anlamama yardımcı oluyor ve bu anlamanın da benim için bir tür yeniden doğum gibi hissettirdiğini fark ediyorum ve bu yeniden doğum da benimle birlikte şehrin içindeki her şeyi farklı bir şekilde görmeme olanak sağlıyor ve bu farklı bakış açısı da benim için şehrin içindeki o gizli hikayeleri ortaya çıkarmaya başlıyor ve bu gizli hikayeler de benimle birlikte şehrin içindeki o sessiz dönüşümün bir parçası olarak benim için daha anlamlı hale geliyor ve bu anlamlı hale gelmesi de benim için bir tür içsel yolculuğun tamamlanması gibi hissettiriyor ve bu içsel yolculuğun da benimle birlikte şehrin içine daldığımda bana şehrin tamamen farklı bir yüzünü gösterdiğini fark ediyorum ve bu farklı yüz de benim için şehrin içinde daha derin bir şekilde kaybolmayı sağlıyor ve bu kaybolma da benimle birlikte şehrin bana verdiği o sessiz dönüşümü tam anlamıyla yaşamama olanak sağlıyor ve bu yaşama da benim için Abū Ḩummuş'ta tam anlamıyla var olmayı sağlıyor ve bu var olma da benim için her anın farklı bir anlam taşımasını sağlıyor ve bu anlamların da benimle birlikte şehrin içindeki o daima değişen dönüşüm ile sürekli bir diyalog içinde olmasını sağlıyor.

Abū Ḩummuş içinde turistlerin işlediği o toparlanamayan hatalar

About the author: Topiclo Admin

Comments (0)

Join the conversation

Comments (0)

Join the conversation